Trendy w deskach tarasowych – co dziś naprawdę jest „na topie”?
Moda na tarasy zmienia się równie szybko, jak trendy w wystroju wnętrz. Jeszcze kilka lat temu królowały sosnowe deski ryflowane, dziś coraz częściej stawia się na minimalizm, komfort użytkowania i niskie wymagania pielęgnacyjne. Deski tarasowe mają być nie tylko ładne, ale też trwałe, bezpieczne i przyjemne w użytkowaniu na co dzień – także boso.
Na topie są obecnie przede wszystkim dwa kierunki: nowoczesne kompozyty o wyglądzie drewna i szlachetne gatunki drewniane, które pięknie się starzeją, zamiast się „starzeć brzydko”. Do tego dochodzi szybki montaż, ukryte mocowania, szerokie formaty i stonowana paleta kolorystyczna.
Dobrze dobrane deski na taras to nie tylko kwestia estetyki, ale też konkretne liczby: koszt inwestycji, czas poświęcony na konserwację, trwałość w latach i komfort użytkowania. Wybór materiału często decyduje, czy po kilku sezonach taras nadal będzie ozdobą domu, czy raczej źródłem frustracji.
Najmodniejsze materiały: kompozyt czy drewno?
Najczęstszy dylemat przy planowaniu tarasu brzmi dziś: deski kompozytowe czy drewniane? Te dwie grupy materiałów zdominowały rynek i to między nimi toczy się główna walka o uwagę inwestorów.
Nowoczesne deski kompozytowe (WPC) – hit ostatnich lat
Deski kompozytowe WPC (Wood Plastic Composite) łączą mączkę drzewną lub włókna drewna z tworzywem sztucznym i dodatkami poprawiającymi odporność na promieniowanie UV oraz wodę. Efektem jest materiał, który wizualnie przypomina drewno, a zachowuje się bardziej jak trwałe tworzywo.
Dlaczego kompozyt jest tak popularny?
- Nie wymaga olejowania ani malowania – wystarczy czyszczenie myjką lub szczotką.
- Stabilny wymiarowo – nie paczy się, nie skręca tak jak naturalne drewno.
- Antypoślizgowy – zwłaszcza w strukturach szczotkowanych.
- Bez drzazg – kluczowe, jeśli po tarasie biegają dzieci.
- Jednolity kolor – mniejsza zmienność niż w drewnie, choć lekkie odbarwienie na starcie jest normalne.
Nowoczesne kompozyty coraz lepiej naśladują rysunek drewna. Topowe kolekcje mają głębokie, nieregularne przetłoczenia, matową powierzchnię i lekko zróżnicowaną tonację w obrębie jednej deski. To zupełnie inny poziom niż „plastikowe” kompozyty sprzed dekady.
Naturalne drewno – ponadczasowy klasyk w nowym wydaniu
Mimo ekspansji kompozytów, drewno nie wychodzi z mody. Zmieniły się natomiast preferencje: coraz rzadziej wybiera się surowe, tanie drewno iglaste bez zabezpieczeń, a coraz częściej gatunki trwałe i stabilne – modrzew, egzotyki, deski modyfikowane.
Na topie w kategorii drewna są dziś:
- Modrzew syberyjski – twardszy i bardziej odporny niż krajowy, z ładnym, spokojnym rysunkiem.
- Drewno egzotyczne (bangkirai, massaranduba, cumaru, ipe) – bardzo trwałe, często wykorzystywane w reprezentacyjnych tarasach.
- Drewno termowane (termososna, termojesion) – poddane obróbce termicznej, zbliżone trwałością do egzotyków.
- Drewno modyfikowane (np. drewno acetyzowane) – produkt premium z bardzo wysoką stabilnością wymiarową.
Główna zaleta drewna to naturalność i patyna. Tarasy, które pozwala się naturalnie wyszarzeć (szczególnie egzotyki i termodrewno), wpisują się w popularny obecnie styl skandynawski, japandi i modern barn. Świadomie wyeksponowana szarość przestała być oznaką zaniedbania, a stała się świadomym wyborem estetycznym.
Połączenia materiałów – kompromis między funkcją a wyglądem
Coraz częściej modny taras to nie tylko jeden materiał. Trendem jest łączenie desek kompozytowych lub drewnianych z płytami gresowymi, betonem architektonicznym czy stalą. Takie zestawienie daje ciekawy efekt wizualny i pozwala wykorzystać mocne strony różnych materiałów:
- kompozyt lub drewno – w strefie wypoczynkowej, gdzie chodzi się boso,
- gres lub beton – w strefie grillowej i pod stołem, gdzie łatwiej o plamy i zabrudzenia.
Projektanci chętnie stosują też drewniane lub kompozytowe tarasy na tle elewacji drewnopodobnej, co tworzy spójną całość: jedna linia kolorystyczna od podłogi po ściany.
Modne typy desek: gładkie, szerokie, z ukrytym montażem
Nie tylko materiał decyduje o tym, czy deski tarasowe są „na topie”. Liczy się także format, profil i sposób montażu. W ostatnich sezonach dobrze widać odwrót od rozwiązań, które jeszcze do niedawna były standardem.
Deski gładkie zamiast głęboko ryflowanych
Kiedyś panowało przekonanie, że im więcej ryfli, tym mniej się ślizga. Efekt? Tysiące tarasów z głęboko ryflowanymi deskami, które zbierają brud, porastają glonami i są uciążliwe w czyszczeniu. Dzisiejszy trend jest przeciwny: deski gładkie lub delikatnie szczotkowane.
Dlaczego gładkie deski tarasowe są dziś tak popularne?
- Łatwiejsze czyszczenie – brud nie wchodzi w głębokie rowki.
- Lepszy komfort chodzenia boso – brak ostrych krawędzi.
- Nowoczesny, minimalistyczny wygląd – wizualnie bliżej podłogi niż „kratki”.
- Stabilna antypoślizgowość – szczególnie przy powierzchniach szczotkowanych.
W przypadku drewna częstą praktyką jest wybór desek ryflowanych jednostronnie – montuje się je stroną gładką do góry, a ryfle pracują jako kanały wentylacyjne od spodu. To kompromis między nowoczesną estetyką a tradycyjnymi rozwiązaniami technicznymi.
Szerokie deski – mniej łączeń, bardziej nowoczesny rysunek
Coraz więcej inwestorów sięga po szersze deski tarasowe. Standard 120–140 mm powoli ustępuje miejsca formatom 150–200 mm, szczególnie w kompozytach i częśći gatunków drewnianych.
Co daje szersza deska?
- Mniej łączeń – spokojniejsza, bardziej jednolita powierzchnia.
- Nowoczesny wygląd – efekt dużych, poziomych „paneli”, często stosowany przy dużych przeszkleniach.
- Mniej wkrętów przy montażu tradycyjnym – szybsza praca.
Warto jednak uwzględnić aspekt techniczny: im szersza deska drewniana, tym większa podatność na pracę materiału (paczenie, skręcanie). Dlatego szerokie deski drewniane najlepiej wybierać z gatunków stabilnych (termowane, egzotyki, drewno modyfikowane) oraz łączyć je z prawidłowym systemem montażu.
Ukryte mocowania – koniec z rzędami wkrętów
Widoczne wkręty wciąż są stosowane, ale w tarasach projektowanych „z głową” coraz częściej pojawia się system ukrytych mocowań. To szczególnie popularne przy deskach kompozytowych, ale coraz częściej dotyczy również drewna.
Najpopularniejsze rozwiązania to:
- Klipsy montażowe – deski z wyfrezowanym bocznym piórem, mocowane klipsami do legarów.
- Systemy na zaczepy – deski z fabrycznymi zamkami, zatrzaskiwane na profilach aluminiowych.
- Specjalne wkręty boczne – wkręty wchodzą w bok deski, a nie od góry.
Zyski są oczywiste: czysta powierzchnia bez rzędów wkrętów, brak potencjalnych miejsc korozji, mniej miejsc, gdzie może dostać się woda. Dodatkowo montaż i demontaż pojedynczych desek jest często łatwiejszy – w razie uszkodzenia nie trzeba rozbierać połowy tarasu.
Topowe gatunki drewna na taras – co teraz się wybiera?
Wśród drewnianych desek tarasowych można dziś zauważyć wyraźne faworyty. Rośnie świadomość inwestorów: mniej osób wybiera wyłącznie po cenie, a więcej po trwałości i stabilności. To wpływa na listę gatunków, które faktycznie cieszą się zainteresowaniem.
Modrzew syberyjski – kompromis między ceną a trwałością
Modrzew syberyjski to jeden z najpopularniejszych obecnie wyborów, gdy ktoś szuka naturalnego drewna, ale nie chce wchodzić w budżety egzotyków. Jest gęstszy i twardszy niż sosna, zawiera więcej żywic, co pozytywnie wpływa na odporność na warunki atmosferyczne.
Zalety modrzewiu syberyjskiego:
- przy rozsądnej pielęgnacji działa przez wiele sezonów,
- ładny, ciepły odcień na starcie, który z czasem przechodzi w szlachetną szarość,
- szeroka dostępność desek tarasowych w różnych profilach.
Modrzew dobrze współgra z nowoczesną architekturą w stylu skandynawskim, gdy pozwala mu się się naturalnie wyszarzeć, ale sprawdza się też w klasycznych domach jednorodzinnych, jeśli jest regularnie olejowany. Trendowo często wybiera się gładkie lub lekko ryflowane deski, a nie agresywnie ryflowane profile.
Drewno egzotyczne – prestiż i wysoka trwałość
Choć koszty są wyższe, deski egzotyczne nadal są mocno „na topie” w realizacjach premium, przy basenach, tarasach dachowych czy reprezentacyjnych tarasach przy dużych przeszkleniach. Najczęściej pojawiające się gatunki to:
- Bangkirai – złocisto-brązowy, dość stabilny, popularny od lat.
- Massaranduba – bardzo twarda, w kolorach od ceglastych po ciemnobrązowe.
- Cumaru – niezwykle trwałe, w bogatej gamie brązów.
- Ipe (lapacho) – materiał klasy premium, o wyjątkowej odporności i stonowanym rysunku.
Trendy przy egzotykach idą w dwóch kierunkach:
- Intensywne olejowanie – zachowanie nasyconego koloru, głębia odcieni, efekt luksusu.
- Naturalne patynowanie – pozwolenie, by drewno poszarzało, co daje surowy, designerski look (często stosowane w projektach w stylu modern lub japandi).
Przy egzotykach należy mieć świadomość, że to drewno pracujące. Wymaga prawidłowego montażu, odpowiednich dylatacji i stosowania profesjonalnych środków ochronnych, szczególnie w pierwszych sezonach. Dobrze zrobiony taras z egzotyka potrafi jednak odwdzięczyć się wyjątkową trwałością i wyglądem, który trudno podrobić.
Drewno termowane – szlachetna szarość w stylu skandynawskim
Termodrewno to drewno poddane obróbce w wysokiej temperaturze (przy kontrolowanej wilgotności i bez tlenu), co zwiększa jego odporność biologiczną i stabilność wymiarową. Najpopularniejsze gatunki to termososna i termojesion.
Co przyciąga inwestorów do termodrewna?
- ciemniejszy, głębszy kolor od początku – efekt jak po wielu warstwach oleju,
- wysoka stabilność – mniejsza podatność na paczenie i skręcanie,
- dobrze współgra z modną szarą patyną – po kilku latach tworzy się naturalna, równa szarość.
Termodrewno świetnie wpisuje się w trend naturalnych, surowych tarasów połączonych z dużymi przeszkleniami, elewacjami z deski poziomej i nowoczesnymi balustradami (szkło, stal, aluminium). Wielu architektów wybiera termojesion, gdy zależy im na mocnym, ale jednocześnie bardzo naturalnym akcencie.
Drewno modyfikowane – nowa liga trwałości
Na rynku rośnie popularność drewna modyfikowanego chemicznie lub acetyzowanego. To drewno (często z gatunków szybkorosnących), które zostało poddane procesowi modyfikacji na poziomie struktury, by zwiększyć jego odporność na wilgoć i degradację biologiczną.
Deski z drewna modyfikowanego:
- mają bardzo wysoką stabilność wymiarową,
- są odporne na grzyby i owady bez konieczności agresywnej impregnacji ciśnieniowej,
- zazwyczaj są objęte długimi gwarancjami na zgniliznę i uszkodzenia biologiczne (często kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt lat).
- Minimalna pielęgnacja – brak olejowania, wystarczy mycie.
- Stabilny kolor (po wstępnym, kilkuprocentowym wybieleniu) – nie ma tak dużych wahań jak w drewnie.
- Równa powierzchnia – brak sęków, żywic, pęknięć.
- Spójny system – legary, klipsy, listwy wykończeniowe i cokoły z jednego „ekosystemu”.
- deski o strukturze drewna szczotkowanego, a nie „plastikowy” połysk,
- stonowane kolory – antracyty, szarości, ciepłe beże zamiast intensywnych brązów,
- nowe generacje WPC – deski kapowane (z osłoną polimerową) lub z dodatkami poprawiającymi odporność na UV.
- mają bardzo wysoką gęstość i twardość,
- są stabilne wymiarowo – szczególnie w systemach z fabrycznymi zamkami,
- dobrze znoszą kontakt z wodą – chętnie stosuje się je przy basenach.
- chłodne szarości – zarówno w kompozycie, jak i naturalnie wyszarzonym drewnie,
- efekt postarzenia – specjalne oleje dające wrażenie drewna po latach na słońcu i wietrze,
- przytłumione beże – dobrze łączące się z jasnymi, betonowymi płytami i tynkiem.
- jasny taras (szary kompozyt, wyszarzałe drewno) + ciemne ramy okienne i grafitowa dachówka,
- ciemny taras (antracyt, ciemny brąz egzotyka) + biała lub piaskowa elewacja,
- ciepłe drewno (termojesion, dąb olejowany) + chłodne, betonowe schody i murki.
- ramy z desek – główny obszar układany w jednym kierunku, a zewnętrzna krawędź obramowana deską poprzeczną,
- maskowanie boku tarasu tym samym materiałem co nawierzchnia,
- listwy i profile aluminiowe wykańczające stopnie, krawędzie balkonów, cokoły.
- Egzotyki i termodrewno – nagrzewają się mocno, ale dobrze znoszą UV, o ile są rozsądnie pielęgnowane.
- Kompozyt w ciemnym kolorze – może być odczuwalnie gorętszy w dotyku; przy małych dzieciach lepiej wybrać odcień średni lub jasny.
- Drewno modyfikowane i bambus prasowany – zazwyczaj mają wysoką stabilność wymiarową, co ogranicza ryzyko spękań przy ostrym słońcu.
- kompozyty szczotkowane – łatwo je umyć myjką ciśnieniową (z rozsądkiem),
- drewno modyfikowane i termodrewno – o ile zapewni się dobrą wentylację od spodu,
- egzotyki z dobrze dobranym olejem przeciwglonowym.
- Egzotyki, bambus prasowany, termojesion – bardzo dobrze znoszą ruch krzeseł, donic, biegające psy.
- Miękkie gatunki iglaste (np. sosna) – mogą się szybciej odgniatać, ale przy odpowiednim oleju rysy bywają mało widoczne.
- Kompozyty kapowane – z osłoną polimerową są bardziej odporne na zaplamienia, choć przy punktowych uderzeniach też można je uszkodzić.
- zwiększa stabilność całego tarasu,
- ogranicza problemy z wilgocią i zgnilizną w strefie poddeskowej,
- ułatwia precyzyjne ustawienie spadków i poziomów.
- łatwa regulacja wysokości i poziomu,
- brak kontaktu legarów z gruntem lub hydroizolacją,
- możliwość układania tarasów na istniejących płytkach, papach czy stropach.
- stosują mikrofugi – bardzo równe, powtarzalne szczeliny między deskami dzięki systemowym klipsom,
- wprowadzają wstawki poprzeczne – np. pas desek prostopadłych przy wyjściu z salonu,
- budują „wyspy” z innego materiału – np. fragment z płytami gresowymi w ramie z desek.
- prostota pielęgnacji – mniej chemii, mniej zabiegów, dłuższe odstępy między serwisami,
- naturalny lub zmatowiony wygląd – odejście od plastikowego połysku i agresywnych kolorów,
- systemowość – legary, klipsy, listwy, stopnie i oświetlenie jako jeden, przemyślany zestaw,
- stabilność i przewidywalność – modyfikacje drewna, kompozyty nowej generacji, bambus prasowany.
- „falowaniem” powierzchni przy wysokich temperaturach,
- pęknięciami na końcach desek,
- nadmiernym zbieraniem wody i brudem w zbyt wąskich fugach.
- na mocnym słońcu są gorące w dotyku,
- w cieniu szybciej widać osad, kurz, pyłki, nalot z drzew,
- każda rysa i zabrudzenie kontrastuje z tłem.
- jakie odstępy i spadki stosuje przy danym materiale,
- w jaki sposób wentyluje przestrzeń pod tarasem,
- czy pracuje na systemie konkretnego producenta czy z „miksu elementów”,
- jak rozwiązuje połączenie z progiem drzwiowym i odwodnienie przy ścianie.
- typ i rozstaw legarów (drewno/aluminium, dystanse od podłoża),
- sposób mocowania desek (widoczne/niewidoczne, system klipsów),
- rozwiązanie krawędzi, schodów, boków tarasu,
- przewidziane przejścia pod instalacje: oświetlenie, gniazda, nawadnianie.
- wyższa odporność na zaplamienia – kawa, wino, tłuszcz z grilla usuwają się dużo łatwiej niż z tradycyjnych kompozytów,
- stabilniejszy kolor – mniejsza podatność na wyblaknięcie w pierwszych sezonach,
- mniej ostrych drzazg i mikrowłókien na powierzchni, przy dobrej jakości wykonania.
- zmniejszają skłonność drewna do paczenia i pękania,
- podnoszą naturalną odporność na grzyby i owady,
- pozwalają używać rodzimych gatunków tam, gdzie dotychczas wybierano wyłącznie egzotyki.
- wytrzymuje intensywne użytkowanie podobnie jak twarde egzotyki,
- ma powtarzalny, „czysty” rysunek, pasujący do minimalistycznej architektury,
- daje się montować zarówno na klasycznych legarach drewnianych, jak i aluminiowych.
- szerokie, gładkie deski w odcieniach szarości, grafitu lub chłodnego brązu,
- układ równoległy do głównej osi domu – podkreśla kierunek wnętrze–ogród,
- taras „zatopiony” w zieleni, z wąskim, starannie wykończonym cokołem.
- pasy desek przy elewacji i strefie wypoczynku,
- gładki gres wielkoformatowy w części jadalnianej pod stołem,
- zielone wstawki – rabaty, donice wkomponowane w powierzchnię tarasu.
- raz w roku lub co dwa sezony – mycie preparatem do drewna i lekkie szczotkowanie,
- po wyschnięciu – jedna, cienka warstwa oleju, dobrze wpracowana w powierzchnię.
- mycie 1–2 razy w sezonie wodą z delikatnym detergentem lub dedykowanym środkiem,
- okazjonalne czyszczenie szczoteczką struktur szczotkowanych,
- kontrola fug i odpływów po zimie – usunięcie liści, igieł, piasku.
- szerokie, gładkie (lub delikatnie szczotkowane) deski w stonowanych kolorach,
- systemowe rozwiązania z ukrytym montażem i dopracowanymi krawędziami,
- materiały stabilne wymiarowo – kompozyty osłonięte, drewno modyfikowane, bambus prasowany,
- integracja tarasu z wnętrzem i ogrodem – bezprogowe przejścia, powtarzalne kolory i struktury.
- modrzew syberyjski – twardszy i trwalszy od krajowego, w rozsądnej cenie,
- drewno egzotyczne (np. bangkirai, massaranduba, cumaru, ipe) – bardzo trwałe, reprezentacyjne,
- drewno termowane (termososna, termojesion) – stabilne, zbliżone trwałością do egzotyków,
- drewno modyfikowane – premium, o bardzo wysokiej stabilności wymiarowej.
- Obecne trendy w tarasach stawiają na minimalizm, komfort użytkowania, bezpieczeństwo (także boso) oraz niskie wymagania pielęgnacyjne, zamiast dawnych ryflowanych desek sosnowych.
- Rynek zdominowały dwa kierunki: nowoczesne deski kompozytowe WPC o wyglądzie drewna oraz szlachetne gatunki drewna, które z czasem estetycznie się patynują.
- Kompozyty WPC są popularne, ponieważ nie wymagają olejowania ani malowania, są stabilne wymiarowo, antypoślizgowe, bez drzazg i mają przewidywalny, jednolity kolor.
- W drewnie na topie są gatunki trwałe i stabilne: modrzew syberyjski, egzotyki, drewno termowane i modyfikowane; ich naturalne wyszarzenie wpisuje się w styl skandynawski, japandi i modern barn.
- Modny taras często łączy materiały: deski (kompozyt lub drewno) w strefie wypoczynkowej z gresem lub betonem w strefie grillowej, co poprawia funkcjonalność i efekt wizualny.
- Coraz częściej wybiera się deski gładkie lub delikatnie szczotkowane zamiast głęboko ryflowanych, ponieważ są łatwiejsze w czyszczeniu, wygodniejsze boso i wizualnie bardziej nowoczesne.
- Rosnąca popularność szerszych desek (150–200 mm) wynika z mniejszej liczby łączeń, spokojniejszego, nowoczesnego rysunku powierzchni oraz szybszego montażu.
Kompozyt WPC – stabilna alternatywa dla drewna
Obok klasycznego drewna mocno trzymają się deski kompozytowe WPC (mieszanka mączki drzewnej i polimeru). Dla wielu osób to dziś pierwszy wybór przy domu w stylu nowoczesnym, przy tarasach nad garażami czy loggiach w zabudowie wielorodzinnej.
Dlaczego kompozyt jest tak chętnie wybierany?
Trendy w kompozytach zmieniły się dość wyraźnie. Popularność zdobywają:
W praktyce dobrze widać modę na duże, grafitowe tarasy kompozytowe przy białych lub jasnoszarych elewacjach. Przy domach w stylu stodoły częściej pojawiają się ciepłe, zgaszone brązy imitujące dąb lub modrzew, często w układzie z ukrytym montażem na aluminiowych legarach.
Deski bambusowe prasowane – modny „egzotyk” nowej generacji
Coraz częściej w realizacjach z wyższego segmentu pojawiają się deski z bambusa prasowanego. To materiał techniczny – bambus jest rozdrabniany, impregnowany, a następnie prasowany pod dużym ciśnieniem w wysokiej temperaturze.
Tak przygotowane deski:
W trendach widać przede wszystkim ciemne, nasycone kolory bambusa, które po jakimś czasie łagodnie szarzeją. Wielu producentów oferuje systemy z gotowymi klipsami i profilami aluminiowymi – montaż jest szybki, a całość wygląda bardzo równo. To propozycja dla osób, które chcą „egzotyku”, ale w bardziej przewidywalnej, systemowej wersji.
Kolor, wykończenie i styl tarasu – co gra z aktualnymi trendami?
Sam materiał to tylko połowa efektu. To, jak deska jest wybarwiona i wykończona, mocno wpływa na to, czy taras wygląda świeżo i nowocześnie, czy jak realizacja sprzed dekady.
Chłodne szarości i „weathered look”
Mocne, „czerwone” brązy powoli odchodzą do lamusa. W ich miejsce pojawiają się:
Coraz częściej zamiast walczyć z naturalnym procesem szarzenia, inwestorzy go wykorzystują. Przykład z praktyki: taras z modrzewiu przy czarnej elewacji – pierwszy sezon olej w naturalnym kolorze, później deski pozostawione same sobie. Po 3–4 latach całość tworzy jednolity, stalowo-szary „dywan” idealnie grający z ciemną stolarką okienną.
Kontrast z elewacją i stolarką
Nowe realizacje rzadko idą w stronę „wszystko w jednym kolorze”. Częściej stosuje się przemyślany kontrast:
Znaczenie ma również kierunek ułożenia desek względem przeszkleń. Przy dużych oknach taras często prowadzi optycznie „na zewnątrz” linią równoległą do ram okien – to prosty zabieg, który robi sporą różnicę wizualną.
Wykończenia krawędzi – niewidoczny detal, który robi wrażenie
Tarasy, które dziś wyglądają najbardziej „na topie”, mają starannie rozwiązane krawędzie i cokoły. Zamiast zwykłego odcięcia desek przy ścianie widać:
Taki detal nie tylko poprawia wygląd, ale też chroni konstrukcję – osłania legary, ogranicza podwiewanie liści i śmieci pod taras. Przy kompozytach i deskach systemowych producenci zwykle mają gotowe rozwiązania – wystarczy po nie sięgnąć na etapie projektu, a nie dopiero montażu.
Jak dopasować „topowe” deski tarasowe do konkretnej sytuacji?
Moda modą, ale taras musi działać w konkretnych warunkach: nasłonecznienie, zacienienie, poziom wilgoci, sposób użytkowania. To w tym miejscu najlepiej widać różnice między materiałami, które na papierze wyglądają podobnie.
Taras od południa – słońce, nagrzewanie i zmiany koloru
Przy pełnym nasłonecznieniu kluczowe są trzy kwestie: nagrzewanie, stabilność kolorystyczna oraz rozszerzalność.
Przy tarasach „południowych” często sprawdza się zasada: chłodniejszy kolor + deska szczotkowana. Powierzchnia jest przyjemniejsza w dotyku, a ewentualne mikrorysy mniej widoczne.
Taras w cieniu lub przy lesie – wilgoć i zabrudzenia
Cień, sąsiedztwo drzew, bliskość wody – to środowisko sprzyjające glonom i zabrudzeniom biologicznym.
W takich miejscach zwykle dobrze wypadają:
Przy takich lokalizacjach kluczowy staje się prawidłowy spadek tarasu, odpowiedni rozstaw legarów i przerwy między deskami. Nawet „najmodniejsza” deska, jeśli leży płasko w zastoinach wody, szybko przestanie wyglądać jak z katalogu.
Taras intensywnie użytkowany – dzieci, psy, meble ogrodowe
Przy mocno eksploatowanych tarasach na pierwszy plan wychodzi odporność powierzchni na zarysowania i wgniecenia.
W praktyce, przy rodzinnych tarasach dobrze działają deski o delikatnie szczotkowanej, matowej powierzchni. Ewentualne ślady użytkowania rozkładają się wizualnie i nie dominują w odbiorze całości.
Montaż „na topie” – kilka rozwiązań, które robią różnicę
Nawet najlepiej dobrane deski tracą na wartości, jeśli konstrukcja i detale są zrobione po staremu. Zmiany widać szczególnie w trzech obszarach.
Legary aluminiowe i hybrydowe
Coraz częściej zamiast klasycznych legarów z drewna konstrukcyjnego stosuje się legary aluminiowe lub systemy hybrydowe (aluminium + kompozyt/drewno). Taki układ:
Przy deskach kompozytowych, bambusowych i modyfikowanych to już standard na wielu budowach. W drewnie iglastym wciąż dominuje klasyczna konstrukcja, ale i tu widać rosnący udział profili aluminiowych, szczególnie przy tarasach nad pomieszczeniami ogrzewanymi.
Regulowane wsporniki zamiast „na cegłach”
Popularne stały się wsporniki regulowane – plastikowe lub kompozytowe stopy, na których opiera się konstrukcja tarasu. Pozwalają zrezygnować z murowanych słupków, bloczków i improwizowanych podpór z resztek materiałów.
Ich zalety:
Takie systemy dobrze grają z nowoczesnymi deskami – pozwalają uzyskać niskie, „lewitujące” tarasy przy przeszkleniach bez progów oraz łatwo prowadzić pod nawierzchnią instalacje (oświetlenie, nawadnianie, gniazda ogrodowe).
Łączenie desek w „mikrofugi” i wzory
Równoległe rzędy desek to wciąż klasyka, ale coraz częściej inwestorzy i wykonawcy idą krok dalej:
Takie rozwiązania nie są jedynie dekoracją. Często pomagają logicznie podzielić strefy funkcjonalne: jadalnia na zewnątrz, leżaki przy basenie, miejsce na jacuzzi. Przy większych tarasach to element, który potrafi zmienić zwykłą platformę w spójną, ogrodową „scenografię”.
Kierunki, w które zmierzają deski tarasowe
Obserwując rynek, łatwo zauważyć kilka wspólnych mianowników dla materiałów, które są faktycznie „na topie”:
Do tego dochodzi zmiana w podejściu projektowym: taras przestaje być „doklejką”, a staje się pełnoprawnym przedłużeniem salonu. Stąd rosnące wymagania względem jakości desek, ich formatu, koloru i sposobu montażu. Kto raz zobaczy dobrze zrobiony taras z szerokich, gładkich desek, z ukrytym mocowaniem i dopracowanymi krawędziami, zwykle nie wraca już myślami do ryflowanych „kratownic” sprzed lat.
Najczęstsze błędy przy wyborze modnych desek tarasowych
Nowoczesne deski, fajna kolorystyka, systemowy montaż – a taras i tak po dwóch sezonach wygląda przeciętnie. Zwykle problem nie leży w samej desce, tylko w kilku powtarzalnych błędach przy wyborze i planowaniu.
Zbyt mały budżet na całość, a nie tylko na deskę
Skupienie się wyłącznie na cenie samej deski kończy się tym, że na legary, wsporniki, systemowe listwy brakuje środków. Powstaje mieszanka: deski „z katalogu” na konstrukcji „z marketu”. Efekt wizualny bywa jeszcze do zaakceptowania, ale trwałość i komfort użytkowania już nie.
Przy planowaniu dobrze jest założyć koszt „kompletu tarasowego” – deski, legary, klipsy, listwy, schody, montaż – i dopiero w tym kontekście porównywać różne materiały. Często okazuje się, że deska droższa o 20–30% w systemie da końcowy efekt tylko nieznacznie droższy, za to znacznie lepszy użytkowo.
Ignorowanie wymagań producenta
Modne deski wysokiej klasy mają szczegółowe wytyczne montażowe: minimalne szczeliny, rozstaw legarów, typ łączników, sposób zakończenia przy elewacji. Ich ominięcie kończy się:
Praktycy coraz częściej traktują instrukcję montażu jak część produktu. Przy tarasach z kompozytów lub bambusa prasowanego to absolutna podstawa – te materiały potrafią się „odwdzięczyć”, ale wymagają trzymania się parametrów z karty technicznej.
Zbyt ciemny kolor przy „trudnym” otoczeniu
Ciemne grafity i antracyty są modne, jednak w praktyce często okazują się problematyczne:
Rozsądnym kompromisem przy większości tarasów jest środkowa gama szarości i beży. Wyglądają współcześnie, a równocześnie są bardziej „wybaczające” na co dzień. Jeśli inwestor koniecznie chce głęboką czerń lub antracyt, warto przewidzieć częstsze mycie i zaplanować wygodny dostęp do wody/odpływów.
Źle dobrany przekrój i długość desek
Im dłuższa deska, tym efektowniej – ale też trudniej ją ułożyć poprawnie i utrzymać w idealnej płaszczyźnie. Przy bardzo szerokich tarasach lub nieregularnych kształtach lepiej sprawdzają się logiczne cięcia i podziały niż „na siłę” dociągnięte pełne długości.
Przykładowo: przy tarasie 9–10 m długości estetyczniej wypada podział na dwa pola z wstawką poprzeczną, niż jedna linia desek z przypadkowymi łączeniami „gdzie wyszło”. Takie podejście pomaga też optymalnie wykorzystać zakupione długości i ograniczyć odpady.
Jak rozmawiać z wykonawcą o nowoczesnym tarasie
Nawet najlepszy materiał da przeciętny efekt, jeśli wykonawca pracuje według przyzwyczajeń sprzed dekady. Dużo zmienia konkretna, spokojna rozmowa jeszcze przed wyceną.
Pytania, które odsłaniają realne kompetencje
Zamiast pytać ogólnie „czy robi pan tarasy?”, lepiej skupić się na szczegółach. W praktyce pomocne bywają takie tematy:
Osoba, która faktycznie robi nowoczesne tarasy, bez problemu pokaże zdjęcia realizacji, omówi szczegóły mocowań, zaproponuje dwa–trzy sensowne warianty konstrukcji. Jeżeli rozmowa sprowadza się tylko do stwierdzenia „tak się zawsze robiło, będzie dobrze” – lepiej wstrzymać się z decyzją.
Uzgodnienie detali na etapie projektu
W modnych tarasach detale są równie ważne co sama deska. Dobrą praktyką jest krótkie „rozpisanie” kluczowych rozwiązań jeszcze przed podpisaniem umowy:
Takie ustalenia można ująć w prostym szkicu lub krótkim opisie technicznym. Chroni to obie strony: inwestor wie, za co płaci, a wykonawca ma jasne wytyczne i mniejsze ryzyko „dopisanych” wymagań w trakcie prac.
Nowe technologie w deskach tarasowych – co faktycznie działa?
Producenci prześcigają się w nazwach technologii: powłoki ceramiczne, powłoki mineralne, struktury 3D, hybrydy drewna i polimeru. Część z tych nowinek realnie poprawia parametry, inne są głównie marketingiem.
Kompozyty osłonięte (kapowane)
Deski kompozytowe z pełną osłoną polimerową (tzw. kapowane) to obecnie jedna z najczęściej wybieranych opcji przy nowoczesnych tarasach. Ich mocne strony:
Wadą jest większa czułość na punktowe uszkodzenia: mocne uderzenie metalową nogą czy upadek ciężkiego przedmiotu może zostawić trwały ślad. Dlatego istotne staje się zastosowanie podkładek pod meblami i unikanie „szurania” ciężkimi elementami.
Drewno modyfikowane termicznie i chemicznie
Termodrewno i drewno modyfikowane (np. acetyzowane) to odpowiedź na oczekiwanie: „naturalne, ale stabilne”. W praktyce:
Trzeba zaakceptować ich specyfikę wizualną: termiczne przyciemnienie, często z czasem przechodzące w elegancką, srebrzystą patynę. Przy regularnym olejowaniu można ten proces spowalniać, ale całkowicie go nie zatrzyma się – i dobrze, bo właśnie w tym tkwi ich charakter.
Bambus prasowany jako alternatywa dla egzotyków
Bambus prasowany („strand woven”) zyskał popularność jako materiał o bardzo wysokiej twardości, produkowany z szybko rosnącego surowca. Dobrze zaprojektowany systemowo taras z bambusa:
Kluczowe jest tu trzymanie się systemu producenta – włącznie z dedykowanymi klipsami i preparatami do pielęgnacji. To nie jest materiał, który toleruje „radosną twórczość” przy montażu.
Projekt tarasu dopasowany do stylu domu
To, co dziś wygląda dobrze, rzadko jest zbiorem przypadkowych wyborów. Deski, kolorystyka, układ i detale „grają” z architekturą budynku i ogrodu.
Nowoczesna stodoła, minimalistyczne bryły
Przy prostych, współczesnych bryłach najlepiej wypadają:
W takim otoczeniu dobrze sprawdzają się kompozyty nowej generacji i deski bambusowe – ich powtarzalny rysunek pasuje do oszczędnej formy budynku. Schody, stopnie i donice można zbudować z tych samych desek, tworząc spójną całość.
Dom tradycyjny, cegła, dachówka
Przy klasycznej architekturze lepiej wygląda cieplejsza paleta: brązy, miodowe odcienie, delikatne ryflowanie lub szczotkowanie. Naturalne drewno (modrzew, dąb, egzotyki) obroni się tutaj szczególnie dobrze, pod warunkiem rozsądnego olejowania.
Układ desek może być prostszy, ale warto wprowadzić ramę z desek lub lekką zmianę kierunku w strefie wejścia na taras. Taki subtelny detal podnosi wizualnie jakość realizacji, nie robiąc z całości „pokazu sztuczek”.
Mieszanie materiałów: deski + gres + zieleń
Coraz popularniejszym rozwiązaniem jest połączenie desek z innymi nawierzchniami:
Takie układy wymagają dokładnego poziomowania i przemyślenia odwodnienia, ale dają bardzo świeży, „ogrodowy” efekt. Dobrze wyglądają zwłaszcza tam, gdzie salon jest duży, a taras ma kontynuować jego funkcję bez jednoznacznego „odcięcia” progiem.
Pielęgnacja modnych desek – realny nakład pracy
Nawet najlepszy materiał potrzebuje podstawowej obsługi. Różnica polega na tym, jak często trzeba o nim pamiętać i ile wysiłku wymaga doprowadzenie go do porządku po sezonie.
Konserwacja drewna naturalnego
Przy gatunkach iglastych i części egzotyków standardem pozostaje olejowanie. Typowy cykl przy normalnym użytkowaniu:
Jeśli założeniem jest kontrolowane szarzenie (patyna), zabiegów może być mniej – wtedy głównym zadaniem jest okresowe mycie i usuwanie glonów. W praktyce właśnie takie „ułożone postarzenie” bywa dziś częstym świadomym wyborem.
Utrzymanie kompozytów i bambusa
Kompozyty i deski bambusowe w systemie nie wymagają typowego odnawiania koloru. Główne zabiegi to:
Silną chemię i bardzo wysokie ciśnienie myjki lepiej zostawić w ostateczności – potrafią uszkodzić strukturę powierzchni i otworzyć drogę do przyspieszonego brudzenia się.
Planowanie pielęgnacji już na etapie wyboru
Przy wyborze desek dobrze jest szczerze odpowiedzieć na pytanie: ile realnie czasu można poświęcić na taras. Jeśli olejowanie raz na 1–2 lata jest akceptowalne – pole manewru jest bardzo szerokie. Gdy brakuje na to przestrzeni, rozsądniej jest postawić na dobre kompozyty lub systemowe rozwiązania z bambusa/drewna modyfikowanego, które wymagają głównie mycia.
Jakie deski „na topie” mają największą szansę zostać z nami na dłużej?
Przeglądając aktualne realizacje, widać wyraźnie kilka kierunków, które nie są chwilową modą, tylko odpowiedzią na konkretne potrzeby użytkowników:
Najczęściej zadawane pytania (FAQ)
Jakie deski na taras są teraz najmodniejsze: kompozyt czy drewno?
Obecnie najpopularniejsze są dwa kierunki: nowoczesne deski kompozytowe (WPC) oraz trwałe gatunki drewna, które ładnie się starzeją, zamiast „starzeć się brzydko”. Kompozyt wybierany jest głównie ze względu na wygodę – nie wymaga olejowania, jest stabilny wymiarowo, antypoślizgowy i bez drzazg.
Drewno wciąż pozostaje bardzo modne, szczególnie w wersji: modrzew syberyjski, gatunki egzotyczne, drewno termowane i modyfikowane. W nowoczesnych projektach często świadomie pozwala się im naturalnie szarzeć, co pasuje do stylu skandynawskiego, japandi czy modern barn.
Jakie deski tarasowe są teraz w trendach – gładkie czy ryflowane?
W ostatnich latach wyraźnie odchodzi się od głęboko ryflowanych desek na rzecz gładkich lub delikatnie szczotkowanych. Gładkie deski są łatwiejsze w czyszczeniu (brud nie wchodzi w rowki), wygodniejsze do chodzenia boso i wyglądają nowocześnie oraz minimalistycznie.
Przy drewnie często stosuje się deski ryflowane jednostronnie – montowane stroną gładką do góry. Ryfle od spodu pełnią wtedy funkcję kanałów wentylacyjnych, co łączy nowoczesną estetykę z dobrymi parametrami technicznymi.
Czy deski kompozytowe na taras naprawdę nie wymagają konserwacji?
Deski kompozytowe nie wymagają olejowania ani malowania, co jest ich dużą przewagą nad tradycyjnym drewnem. W praktyce ich pielęgnacja sprowadza się do regularnego mycia – np. myjką ciśnieniową lub szczotką z wodą i delikatnym środkiem czyszczącym.
Nie zapominaj, że kompozyt może lekko zmienić odcień w pierwszych miesiącach użytkowania (delikatne odbarwienie startowe jest normalne), ale potem kolor stabilizuje się i pozostaje znacznie bardziej jednorodny niż w naturalnym drewnie.
Jakie gatunki drewna na taras są obecnie najczęściej wybierane?
Na topie są gatunki drewniane łączące dobrą trwałość z atrakcyjnym wyglądem. Najczęściej wybierane to:
Coraz mniej inwestorów wybiera najtańsze, surowe drewno iglaste bez dodatkowych zabezpieczeń, a coraz więcej osób świadomie inwestuje w materiały zapewniające dłuższą żywotność tarasu.
Czy szerokie deski tarasowe to dobry pomysł?
Szerokie deski (150–200 mm) są bardzo modne, szczególnie w nowoczesnych projektach i przy dużych przeszkleniach. Dają efekt spokojnej, jednolitej powierzchni z mniejszą liczbą łączeń i wyglądają bardziej jak duże „panele” niż tradycyjny taras z wąskich listew.
Przy drewnie trzeba jednak pamiętać, że im szersza deska, tym większa podatność materiału na pracę (paczenie, skręcanie). Dlatego szerokie deski drewniane najlepiej wybierać z gatunków stabilnych (egzotyki, termodrewno, drewno modyfikowane) oraz montować zgodnie z zaleceniami producenta.
Co to są ukryte mocowania desek tarasowych i czy warto je stosować?
Ukryte mocowania to systemy, w których deski nie są przykręcane od góry widocznymi wkrętami. Zamiast tego stosuje się klipsy, zaczepy lub specjalne wkręty boczne, mocujące deski do legarów „od środka”. Powierzchnia tarasu pozostaje czysta, bez rzędów śrub.
Takie rozwiązania są coraz popularniejsze, zwłaszcza przy kompozytach, ale także przy drewnie. Zyskujemy lepszą estetykę, mniej miejsc potencjalnej korozji i wnikania wody, a często także łatwiejszą wymianę pojedynczej deski w razie uszkodzenia.
Czy modne jest łączenie desek tarasowych z innymi materiałami?
Tak, jednym z silnych trendów jest łączenie desek (drewnianych lub kompozytowych) z innymi materiałami – najczęściej z gresem, betonem architektonicznym lub stalą. Pozwala to wydzielić różne strefy funkcjonalne oraz wykorzystać zalety poszczególnych materiałów.
Częsta praktyka to: strefa wypoczynkowa z deskami (komfort chodzenia boso) oraz strefa grillowa lub jadalniana z gresem/betonem (łatwiejsze sprzątanie, większa odporność na plamy). Modne są też tarasy dopasowane kolorystycznie do elewacji drewnopodobnej, tworzące spójną całość.
